Jólini eru gleðishátiðin mikla. Børn og vaksin gleða seg til jóla. Hetta er familjuveitslan burturav. Ungdómar, sum lesa uttanlands, koma heim. Heimið er best á jólum. Væntanirnar eru stórar. Nú er hugni í hásæti. Jólini eru barnanna fest.

Jólagávur skulu keypast. Stuttligt er at ganga í teir pyntaðu handlarnar, og nógv er at keypa. Ein rættvís skipan má gerast. Hvar skulu vit vera hvønn dagin? Hjá foreldrunum? Hjá ommum og abbum o.s.fr. Alt skal passa saman, so øll verða nøgd. Nógvar familjur hava langa siðvenju, sum skal haldast um jólini.

Men! Tað eru eisini tær familjur, sum hesi jól ikki hava ta gleði, tey ynsktu. Árið, ið fór, tók ein kæran, og hetta eru so fyrstu jól uttan maka, mammu, pápa, son ella dóttur. Jú, sorgin er dupult á jólum hjá nógvum.

Tað er ein bólkur í okkara samfelag, ið eg fegin vil kasta ljós á. Ein bólkur, sum mangan er gloymdur. Ein ósjónligur bólkur.

Vit eiga nógv menniskju, sum eru merkt av seksuellum ágangi frá sínum nærmastu. Hetta er ein loynidómur so stórur, at hann má ikki koma fram í ljósið og als ikki á jólum. Nei, hesi so illa eyðmýktu menniskju skulu aftur hesi jólini leita sær skjól í ostaklokkuni.

Tey eru noydd at sita til borðs við honum ella henni, ið gjørdi hesa illgerð, bert fyri at varðveita familjuhugnan. Jú, nógv verður ofrað á familju-altarinum!

Familjan torir ikki at lurta og hoyra tað, sum hent er. Ella hvussu tann misbrúkti hevur tað. Sum tað ikki var nóg mikið! Hvør vil seta seg í støðuna hjá tí misbrúkta?

Og tú, sum ert rakt. Tú tekur alla skuldina á teg. Tí gongur mangur skemmrai fríur, og familjan andar lættan. Deiligt at vit fingu eini friðarlig jól.

At enda vil eg ynskja tykkum, sum aftur hesi jól mugu flýggja inn í ostaklokkuna. Tit skulu vita, at vit eru nøkur, sum hugsa um tykkum! Vónandi fáa tit skjótt eini jól uttan fyri osta-klokkuna.
Gleðilig jól!